خداوندا من از اعمال خود بسيار مي ترسمنمي ترسم زکس از زشتي کردا

درد فراق و دیده ی گریان دگر بس استآقا بیا که دوری و هجران دگر بس استما از فراق روی تو خون گریه می کنیممولا بیا که حال پریشان دگر بس استبگذشت عمر و بی سر وسامان و گمرهیمما را فریب و حیله ی شیطان دگر بس استما را احاطه کرده حادثه ها ایها الامامآقا بیا، که سختی طوفان دگر بس استما را برای یاری تو آفریده اندتنها میان دشت و بیابان دگر بس استمعنا شود کتاب خدا با حضور توالفاظ بی معانی قران دگر بس استدرد فر

حافظ ، رحم کن بر این غریب - اقلیمـ رهایے دعای عظم البلا گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب مینماید

قال رَسُولُ اللّهِ - صلی الله علیه وآله - : اَوْصانی رَبّی بِتِسْع: اَوْصانیبِالاْخْلاصِ فِی السِّرِّ وَ الْعَلانِیَةِ، وَ الْعَدْلِ فِی الرِّضا وَ الْغَضَبِ، وَ الْقَصْدِ فِی الْفَقْرِوَ الْغِنی، وَ اَنْ أعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنی، وَ أعطِیَ مَنْ حَرَمَنی، وَ أصِلَ مَنْ قَطَعَنی، وَ اَنْ یَکُونَصُمْتی فِکْراً، وَ مَنْطِقی ذِکْراً، وَ نَظَری عِبْراً.«أعیان الشّیعة، ج 1، ص 300»رسول خدا - صلی الله علی